روستاهای ایران: تالار گفتمان

روستاهاي ايران :: نمايش موضوعات - خُشکار و سر رِختَن

خُشکار و سر رِختَن

 

ارسال موضوع جديد  پاسخ به اين موضوع   ارسال تشکر 

   روستاهاي ايران صفحه اول انجمن -> صنایع و مشاغل روستایی فارس

نمايش موضوع قبلي :: نمايش موضوع بعدي  
نويسنده پيغام

musaaskari
کاربر ویژه

وضعيت: آفلاين
27 تير ماه ، 1390
تعداد ارسالها: 6429
امتياز: 1933470
تشکر کرده: 1
تشکر شده 48 بار در 46 پست


ارسالارسال شده در: جمعه، 29 شهريور ماه ، 1392 20:14:26    موضوع مطلب: خُشکار و سر رِختَن پاسخ همراه با اعلان

خُشکار و سر رِختَن

خشکار[1]:

هرس درختان، به ویژه درخت انگور را خشکار می گویند. این عملیات به دلیل وجود باغستان های وسیع انگور رواج فراوانی دارد و نیاز به تجربه ی پیرانه دارد. خشکار نخستین کاری است که باغداران علی آباد برای آماده سازی درختان رُز[2] به منظور باروری در سال زراعی تازه انجام می دهند.

ابزار اصلی خشکار، ارّه خشکار است. ارّه مخصوص خشکار کوتاه است تا در حین انجام کار در شاخه ها گیر نکند و مانع کار باغبان نشود و همچنین برخلاف ارّه های معمولی دندانه های ریزی دارد؛ چون شاخه های خشک رُز که نیاز به بریدن دارند زیاد کلفت نیستند و ظریف و نازکند.

خشکار در بازه ای زمانی 3-2 ماهه در زمستان و از اواسط دی ماه و یا اول بهمن ماه، پس از فرو نشستن سرمای سخت، شروع شده و تا اسفند و گاهی فروردین ادامه می یابد.

درباره وجه تسمیه یا ریشه ی نامگذاری اصطلاح «خشکار» می توان گفت از آنجا که این کار، با بریدن و هرس شاخه های خشک شده سر و کار دارد و یا اینکه زمانی انجام می شود که شاخه درختان در خواب زمستانه است و به اصطلاح، خشک شده اند، به آن «خشکار» که مخفف «خشک کار» است می گویند.

پس از خشکار، عملیات « سر رختن»[3] یا زدودن سرشاخه های اضافی درخت رُز است. می بایست که میان خشکار و سر رختن فاصله ای چند هفته ای باشد. قدیمی ها معمولا اوایل زمستان خشکار می کردند و در اسفند ماه سرِ رز را می ریختند؛ چون معتقد بودند نباید در سرمای نیمه ی اول زمستان یا « چلّه ی بزرگو»[4] شاخه های ظریف درخت رز را در برابر سرما کوتاه و آسیب پذیر کرد.امروزی ها خشکار و عملیات تکمیلی خشکار، یعنی « سر رختن» را - به دلیل کمبود وقت، گرم تر شدن زمستان ها نسبت به گذشته یا تنبلی و ... – با هم انجام می دهند؛ که نهایتا چندان برای درخت انگور مناسب نیست. ابزار سر رِختَن، اره است و قیچی مخصوص سر رختن.

[1] xoškār

[2] Rozدرخت انگور، مو، تاک

[3] Sar – rext – anسر ریختن

[4] Čelle – y – bozorg - ū

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم دی 1391ساعت 0:0 توسط حجت هاشمی | آرشیو نظرات
پِرِشنه کرد، صبر اومد

یکی از باورداشت های مردمان قدیم علی آباد چنین بوده که

همزمان با پرشنه کردنِ[1] خودمان یا کسی دیگر، بهتر است اگر کاری در

پیش داریم یا راهی جایی هستیم، کمی صبر کنیم، صلواتی بفرستیم و موقتا

آن کار را به تاخیر بیاندازیم. برخی که بیشتر به چنین باوری معتقد هستند، به طور کلی از انجام آن کار یا راهی شدن به مقصد مورد نظر منصرف می شوند.به

هنگام پرشنه می گویند: « صبر اومد» یعنی: صبرکردن پیش از انجام کار یا راهی شدن به جایی، جایز است.


[1] Perešne: عطسه

منبع:
تنها کاربران عضو سايت قادر به مشاهده لينک ها هستند.
عضويت در سايت / ورود به سايت

بازگشت به بالا

رويت مشخصات كاربر ارسال پيغام شخصي ارسال ايميل بازديد از سايت ارسال كننده مطلب
تشکرهاي ثبت شده از ايجاد کننده تاپيک :
 
تمامي مطالب ارسال شده:   
ارسال موضوع جديد   پاسخ به اين موضوع   ارسال تشکر

   روستاهاي ايران صفحه اول انجمن -> صنایع و مشاغل روستایی فارس

زمان پيشفرض سايت: ساعت گرينويچ + 3.5 ساعت
صفحه 1 از 1
  
نام کاربري:      کلمه عبور:     

~ يا ~
عضويت در سايت

  


 


Powered by phpBB © 2001, 2008 phpBB Group
فروشگاه فرش احمدی
تهران هاست
 تبلیغات در سایت روستاهای  ایران