پرندگان دریاچه روستای کافتر / اقلید

پرندگان دریاچه روستای کافتر / اقلید

پرندگان دریاچه:

چال چالک: 

     پرنده ای آبزی که نام کتابی آن چنگرو coot می باشد، این پرنده ویژگی خاصی دارد،این پرنده سیاه که در آبهای دریاچه کافتر زیست می کرده بیشتر ساکن تالاب ها و آرامش طلب است و در همین جا هم زاد و ولد می کرد درخاطرات ما کافتری ها جایگاه ویژه ای دارد به طوری که هرکسی را توان شکار و صید آن نبود . این پرنده دوست داشتنی در فصول تابستان بعد از تخم گذاری و جوجه آوری و بزرگ کردن جوجه هایش شروع به غذاخوردن می کرد و در اواخر پاییز خیلی چاق می شد دردیماه که هوا سرد و یخبندان می شد آب دریاچه یخ می بست بطوریکه ضخامت یخ به بیش از۳۰ تا۵۰ سانتی متر می رسید و این پرنده ها بصورت دسته جمعی آب را هم می زدند باکمک پاها و شنا کردن مانع یخ زدن آب می شدند که به آن حوض می گفتیم.

      بامداد پیش از طلوع خورشید مردم بطرف دریا حرکت می کردند و دسته جمعی اطراف حوض را می گرفتند و چالچالک ها که می ترسیدند پرواز می کردند چون بدنشان سنگین بود. بعد از طی مسیر کوتاهی برروی برف یا یخ ها فرود می آمدند و مردم  آنهارا شکار می کردند.عده ای که بی تجربه بودند با تفنگ وغیره شکارمی کردند.پخت آن هم شیوه ای خاص داشت بعد از شکار و سربریدن آن می گذاشتند تا خوب سرد و یخ بشود و آن زمان پوست آن رامانند گوسفند ،می کندند و در روغن سرخ  و ترش مزه می کردند  و واقعا خوش مزه بود. اما در جاهای دیگر با طرز طبخ آن آشنایی نداشتند و آنرا به صورت آبگوشتی می پختند و میخوردند ، و متاسفانه بیمار می گشتند.

در رابطه با چالچالک در ویکی پدیا چنین آمده:

« چَنگَر یا پَرلا پرنده‌ای آبزی به رنگ سیاه است که رنگ سر و گردنش براق تر و منقار و پیشانی‌اش سفید رنگ است، این پرنده بومی ایران است و به فراوانی در ایران وجود دارد.»

 (Gruiformes)چنگر از راستهٔ درناسانان است و خانوادهٔ چنگریان (Rallidae)

 چارخو از خویشان نزدیک این گونه است.

ودر تحقیقی آمده است که:

Kingdom: Animalia

Phylum: Chordata

Sub-phylum: Vertebrata

Class: Aves

Sub-class: Neornithes

Order: Gruiformes

Family: Rallidae

Genus: Fulica

Species: atra

 

اختصاصات:
۱- در فارسی معروف به چنگر می باشد.

۲- در انگلیسی معروف به Coot(Common Coot) یا (Eurasian Coot) .

۳- طول بدن درحدود ۳۷ سانتیمتر می باشد.

۴- رنگ بدن سیاه دودی، منقار با سپر سفید رنگ قابل تمایز ، پا به رنگ سبز زیتونی ، چشمان قرمز رنگ ، بزرگ تر از چنگر نوک سرخ ، فاقد سفیدی زیر دم و خط سفید پهلو ها.

۵- انگشتان پا ها بزرگ و در بین آن ها دارای نیم پرده کامل.

۶- پرنده نا بالغ به رنگ قهوه ای دودی ، با زیر گلو و سینه خاکی کم رنگ دیده می شود.
۷- برای به دست آوردن غذا در آب شیرجه می زنند. بعضاً بیش از ۳۰ ثانیه در زیر آب می ماند.
۸- در فصل زمستان به صورت گروهی به همراه اردک ها ، در تالاب ها و در حاشیه نی زار ها شنا می کنند.

۹- پیش از پرواز برای مدتی روی آب میدوند و به سختی از زمین بلند شده و پرواز می کنند.
۱۰- در هنگام فرود بر روی آب ، ناگهان به سطح آب برخورد کرده و سرو صدای زیادی بوجود می آورند.
۱۱- چنگر در مناطق با تلاقی ، نی زار ها ، دریاچه ها و بعضاً رودخانه های بکر و در لابلای گیاهان و نی زارهای اطراف بدنه آبی ، لانه سازی و تخم گذاری می کند. 

۱۲- این پرنده بومی ایران است و در فصل زمستان به تعداد زیاد در تالاب های شمال و جنوب کشور مشاهده می شودو پرندگان دیگری چون مرغابی؛اردک؛غاز؛درنا؛فلامینگو؛حواصیل وحتی قو هم در این دریاچه دیده می شد.

منبع:

kaftaryha.persianblog.ir/

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *