زیباترین روستاهای ایران / روستای ابیانه

زیباترین روستاهای ایران / روستای ابیانه

روستای ابیانه کجاست ؟

     در ۴۰ کیلومتری شمال غربی شهر نطنز، در دامنه کوه کرکس، روستایی زیبا با معماری چشم نواز به نام ابیانه ، واقع شده است. این روستا را به سبب اعتبار آثار و بناهای تاریخی پرتنوعش، باید از زمره استثنایی ‏ترین روستاهای ایران به شمار آورد.

نام ابیانه از کجا اقتباس شده است ؟

     ابیانه منطقه ای خوش منظره و خوش آب و هواست که دارای موقعیت طبیعی مساعد و نیز قدمت تاریخی چهار هزار ساله می باشد. در دوره صفویه، هنگامی که شاهان صفوی برای ییلاق به نطنز می ‏رفتند، بسیاری از نزدیکان آنها و درباریان ترجیح می ‏دادند در این روستا اقامت نمایند. در زبان محلی به ابیانه، ویونا (Viuna) می‌گویند. وی (Vi) به معنای بید و ویانه (Viyane) به معنای بیدستان است و دلیل انتخاب این نام، به گذشته ابیانه برمی گردد که سابق بر این، بیدستان بوده است. در طول زمان، ویونا به اویانه و سپس به ابیانه تغییر نام یافته است.

معماری روستای ابیانه :

    بافت و ساختار خانه های روستای ابیانه ، حلزونی شکل بوده که مربوط به سه دوره ی سلجوقیه، صفویه و قاجاریه می باشد. بیشتر خانه ها به شکل مکعب با درب و پنجره مشبک چوبی ساخته شده اند و به صورت پلکانی بر روی هم قرار گرفته اند. ساختمان های کهن روستا، با پوششی از خاک سرخ رنگ، در شیب یکنواخت دامنه خاکستری کوه، چون شعله های رقصنده آتش بر دل خاکستر دیده می شوند. این خاک سرخ، خاصیتی در بر دارد که هر چه باران بخورد محکم تر می شود.

     اکثر خانه های روستای ابیانه بر روی دامنه پر شیبی در شمال رودخانه برزرود بنا شده اند. پشت بام مسطح خانه های پایین دست، حیاط خانه های بالا دست را به وجود آورد است و هیچ دیواری هم آن ها را محصور نمی سازد. در نتیجه، ابیانه در وهله اول، روستایی چند طبقه به نظر می آید که در بعضی موارد تا چهار طبقه آن را می توان مشاهده کرد. از خانه های قدیمی ابیانه نیز می توان به خانه غلام نادر شاه و خانه نایب حسین کاشانی اشاره نمود.

فرهنگ و گویش مردم روستای ابیانه :

     زبان مردم ابیانه، فارسی با لهجه خاص ابیانه ‏ای است که با لهجه‏ های متداول در مناطق دیگر، بسیار متفاوت می باشد. پوشیدن لباس سنتی، هنوز هم میان اهالی این روستا رواج دارد و در حفظ آن تاکید و تعصب خاصی را از خود نشان می‏ دهند. مردان، شلوار گشاد و درازی از پارچه سیاه و زنها نیز از پیراهن بلندی از پارچه‏ های گلدار و رنگارنگ استفاده می نمایند. علاوه بر این، زن های ابیانه معمولاً چارقدهای سفیدرنگ بر سر می گذارند.

اماکن سیاحتی زیارتی روستای ابیانه :

     مهم ترین بنا و اثر تاریخی روستای ابیانه ، مسجد جامع می باشد و قدیمی ترین اثر تاریخی این مسجد نیز منبر چوبی منبت‏کاری آن است که در سال ۴۶۶ هجری قمری ساخته شده است .

      مسجد قدیمی دیگر روستای ابیانه ، مسجد برزله است که دارای فضای دلبازی بوده و روی پایه درب بخش شرقی این مسجد، سال ۷۰۱ هجری قمری حک شده که نشان دهنده آن است که این بنا مربوط به دوره ایلخانیان می باشد.

     مسجد تاریخی دیگر ابیانه، مسجد حاجتگاه است که در کنار صخره ها و در کوهستان بنا شده و بر در ورودی شبستان آن تاریخ ۹۵۲ ه.ق. مشاهده می‏ شود. 

     آتشکده ای به نام آتشکده هارپارک در این روستا واقع است. این آتشکده را نمونه ای از معابد زرتشتی دانسته اند که در جوامع کوهستانی ساخته می شده.

     روستای ابیانه دارای دو زیارتگاه می باشد که یکی مرقد شاهزاده گان عیسی و یحیی از فرزندان امام موسی کاظم(ع) است و در جنوب روستا قرار دارد . زیارتگاه دیگر روستای ابیانه هینزا نامیده می شود.

بهترین فصل برای مسافرت به روستای ابیانه :

     بهترین فصل برای مسافرت به ابیانه ، بهار و تابستان است. البته روستای ابیانه در فصول پاییز و زمستان نیز زیبایی و طرفداران خاص خود را دارد.در ایام نوروز و تاسوعا و عاشورا، بازدیدکنندگان زیادی برای دیدن این روستای تاریخی به ابیانه می‌آیند. این روستا دارای یک هتل می باشد که نام ابیانه برای آن انتخاب شده است.

شغل اهالی روستای ابیانه :

     شغل اصلی مردم ابیانه، کشاورزی، باغداری و دامداری است که با روش های سنتی انجام می شود. بیشتر زنان در امور اقتصادی با مردان همکاری دارند. البته در گذشته، گیوه بافی از جمله مشاغل پردرآمد بانوان ابیانه به شمار می رفت، هر چند که امروزه انجام این فعالیت بسیار اندک شده است .

راه دسترسی به روستای ابیانه :

     این روستا، هم از طریق جاده کاشان – نطنز و هم از اتوبان کاشان – اصفهان قابلیت دسترسی دارد. از دو راهی مسیر کاشان به نطنز تا ابیانه حدود ۲۲ کیلومتر فاصله است که مسیری زیبا و سر سبز می باشد. این مسیر، کاملاً کوهستانی و دره مانند بوده و اطراف آن را باغ های پر درخت پوشانده است. روستای تاریخی ابیانه ، در تاریخ ۳۰ مرداد ۱۳۵۴ با شماره ثبت ۱۰۸۹، به‌ عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است.

مطالب مرتبط

۱ دیدگاه

  1. ایرانی گفت:

    بسیار عالی مختصر و مفید ابیانه را معرفی نمودید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *