روستای اتو / سوادکوه / مازندران

سایتها و وبلاگهای روستای اتو

شهرستان سوادکوه – استان مازندران

www.poli-be-gozashteh.blogfa.com/

atoo.blogfa.com/

atookalpesht.blogfa.com/

paigaheato.blogfa.com/

atoosports.blogfa.com/

tazieh-atoo.blogfa.com/

atooie-rika.blogfa.com/

www.atoomajmah.blogfa.com/

روستای اَتُوُ در ۱۴ کیلومتری شمال شهر زیراب یکی از شهرهای شهرستان سوادکوه -استان مازندران واقع شده است . اتو روستایی معروف در سوادکوه است که مراسم تعزیه آن شهرتی فراوان داشته و قدمت تعزیه خوانی آن به بیش از یکصد و پنجاه سال می رسد.
هرساله در ماه محرم دوستداران اهل بیت (ع) به این روستا می آیند تا در این مراسم باشکوه شرکت کنند. از ابتدای ماه محرم تا اواسط ماه صفر مراسم شبیه خوانی دراین روستا برقرار است. دعوتنامه هایی را روستاهای همجوار به یکدیگر ارسال و از اهالی و شبیه خوانان جهت عزاداری دعوت بعمل می آید . درروز عاشورا دوستداران امام حسین از سرتاسر کشور در روستای اتو گرد هم آمده و به عزاداری می پردازند.
در غروب تاسوعا مراسم شبیه خوانی و در همان شب نیز مراسم تعزیه وفات حضرت رقیه (س) برگزار می شود که تمام عزاداران را به حزن واندوه وا می دارد.
پس ازآن مراسم زنجیر زنی و سینه زنی تا پاسی از شب برقرار می گردد. سپس جوانان روستا مسیر عزاداری روز عاشورا را جهت ورود میهمانان آب و جارو می کنند و به نظافت روستا می پردازند (به قول مرحوم مهندس محمد اسکندری: در شهرداری امام حسین مشغول به کار می شوند). سپس مجددا وارد حسینیه شده و به عزاداری می پردازند. این جوانان یاد و خاطره شهدا و دوستانشان را که هر ساله در این مراسم با عشق به اباعبدا… همپای آنان بودند و اکنون در بینشان نیستند را پاس می دارند و از خدواند متعال مغفرت و همنشینی با اباعبدالله را برای آن عزیزان طلب میکنند.
در نزدیکای سحر گروهی ناشناس با صورتهای پوشیده و لباسهای عربی وارد حیاط مسجد می شوند ودور علم به نوحه خوانی و عزاداری می پردازند و با حالتی حزن انگیز یادآور خاطره تلخ روز عاشورا (فردا) هستند.
و در ادامه جوانان و اهالی روستا تا صبح بیدار هستند و به قرائت قرآن کریم پرداخته و جلسات مختلفی پیرامون نهضت امام حسین برگزار می کنند.
درقبل از اذان صبح مراسم سحرخوانی (که قبلا مرحوم حاج فیض الله شهابی آن را هر ساله برگزار می کرد که پس از فوت ایشان پسرانشان این وظیفه را به عهده دارند) اجرا می شود و نغمه (ای صبح صادق وا مشو) را در روستا طنین انداز می کنند. آری این است عشق به امام حسین و اهل بیت که در اهالی روستا موج میزند وهر انسانی را به شوق می آورد.
پس ازآن نماز صبح عاشورا به جماعت برگزارمی شود و همه اهالی روستا خود را جهت پذیرایی از میهمانان امام حسین (ع) آماده می کنند.
ساعت ۶:۳۰ هیاتها و دسته جات عزاداری از روستاهای اطراف به اتو می آیند ودرمراسمی نمادین علمها به یکدیگر سلام داده و وارد روستا می شوند.
ساعت ۷:۳۰  کلیه عزاداران در محوطه مسجد صاحب الزمان روستا جمع شده و به صورت یکصدا به عزاداری مشغول می شوند.
ساعت ۸:۱۵ همه میهمانان امام حسین به منازل روستائیان جهت صرف صبحانه دعوت می شوند و با خواهش و التماس روستائیان جهت ورود به منزلشان مواجه می شوند. در این میان افراد زیادی جهت رزرو جا در مسجد می مانند تا جای مناسبی را برای خود جهت تماشای تعزیه انتخاب نمایند. (عموما این گونه افراد در داخل مسجد صبحانه خود را صرف می کنند(.
ساعت ۹ صبح مراسم تعزیه شهادت امام حسین (ع) آغاز می شود که شور و شعف خاصی در آن حکمفرماست این مراسم که حدود ۳ الی ۴ ساعت به طول می انجامد و اکثر مواقع نیز درانتها به دلیل اذیت نشدن میهمانان تعزیه خلاصه شده و به پایان می رسد.
درانتهای مراسم از کلیه عزاداران امام حسین (ع) دعوت میشود تا جهت صرف نهار به هر منزلی که دلشان خواست بروند که در این میان میهمانان عموما در انتخاب میزبان دچار مشکل می شوند چرا که همزمان چندین نفر آنها را دعوت می کنند. مردم این روستا خدمتگذاری به امام حسین (ع) و عزادارانشان را افتخاری بزرگ می دانند.
حضور مسئولین کشوری، استانی و منطقه ای در روز عاشورا در روستای اتو نشان از همت مسئولین دربرگزاری هر چه باشکوه تر این مراسم دارد.
مردم منطقه به دلیل علاقه‌مندی به خاندان عصمت و طهارت، همواره به آیین‌های دینی گرایش زیادی نشان داده اند و تعزیه در اتو بیش از ۱۵۰ سال قدمت دارد. که شجره نامه آن نیز به صورت نسخه دستی همراه با مهر و… موجود میباشد.
خلاصه ای از تاریخچه و چگونگی آغاز تعزیه در روستای اتو بر اساس آنچه که در شجره نامه تعزیه آمده است:
در سال یک هزار و دویست و شصت و هفت هجری قمری یک مرد بزرگوار سه شب متوالی در عالم رویا می بیند که چندین هودج از آسمان بر مکان فعلی حسینیه و مسجد اتو نزول و عده بی شماری از آن خارج شدند. مردان و زنان غیر معمول بی شماری مشغول عزاداری می باشند. در شب سوم هوا خیلی تاریک بود، آن مرد همان رویای دو شب پیش رامشاهده می کند. همان مشعلهای فروزان و همان هودج ها نزول نمودند. درهمان حال می بیند تمام مردان و زنان هجده روستای مجاور نیز در این مکان مقدس جمع شده و بانظم و ترتیب سینه زنان، با نخل، علم، سنج اسرا همه مشغول عزاداری می باشند، بعد عزاداران جابجا شده و تعزیه خوانی شروع شد.
خانه این فرد عالم تا محل وقوع این حوادث صد متر فاصله داشت. با دیدن این مراسم به جمع آنها رفته و دید،بانویی با چادر سیاه به این شخص فرمود: (ولی الله عبرت) باید اینجا تکیه (حسینیه) بنا کنی وآنچه را که می بینی تا محرم آینده انجام دهی و ما ازخدای تبارک و تعالی توفیق شما را خواستاریم و موجبات یاری شما فراهم و القاب شما از این شب (شهاب) است. این مرد در خواب گفت که این زمین نامطلوب است اگر صلاح بدانید من از بهترین زمین شخصی خودم حسینیه را بنا کنم. فرمودند:(خیر بظاهر نگاه نکن این مکان خون پاک حسین من ریخته شده همینجا بنا کنید) و ایشان پذیرفتند.
اما زمین مورد نظر برای احداث حسینیه چندان مناسب نبود و در اثر جریان کم آب بصورت باتلاق کوچک در آمده بود که عبور از آن ناممکن بود و حتی اگر حیوانی در این نقطه می ماند نمی توانستند آن را بیرون بکشند و تلف می شد این عالم بزرگوار این زمین را با فرد دیگری شریک بود. ابتدا تقاضای خرید سهم فرد مقابل را میکند آن شخص علت را جویا می شود و ایشان حقیقت خواب را بیان می کند. با توافق طرفین ملک مشترکا وقف شده و وقف نامه نوشته می شود.
سپس با ریش سفیدان و بزرگان اتو برای شروع کار تکیه (حسینیه) صلاح و مشورت می شود. عده ای بعلت نامساعد بودن زمین مخالف این کار بودند. بنابراین مقرر شد که پایه اول را بچینند اگر آب خشک شد کار را ادامه دهند درغیر اینصورت زمین دیگری بیابند.
کار ساخت تکیه (حسینیه) با عقیده کامل و خلوص نیت آغاز شد و بعد از چینش ردیف اول آب خشک شد. با دیدن این معجزه و با ایمانی کامل ساختن تکیه (حسینیه) به اتمام رسید. بعد از اتمام کار دو نقطه از زمین شالیزاری واقع در امیر رودبار و اتو رودبار را وقف کرده تا همه ساله بهره و محصول آن از اول محرم تا شب عاشورا در تکیه صرف و خرج شود و هم اکنون نیز این کار ادامه دارد. بعد از خاتمه کار تکیه، این عالم بزرگوار شروع به تهیه نسخه مجلس تعزیه نمودند و با درایتی که درشعر و شاعری داشتند تعزیه اتو را بنا نهادند و مسئولیت کار شبیه خوانی تا زمان حیات ایشان در دست خودشان بوده بعد از آن به میرزا عبدالله، میرزا حسن ، حاج فیض الله رسیده و هم اکنون نیز بدست حاج سعد الله شهابی اتوئی رسیده است. امیدواریم که ایشان نیز بتوانند این سنت دیرینه راحفظ نموده و به نسل های بعدی منتقل کنند.
میرزا ولی الله عبرت، فرزند میرزا مرتضی قلی با اینکه در دوران قاجار سمت مستوفی الممالک را داشتند بعداز سه سال استعفا داده و به اینجا آمده به استراحت و عبادت مشغول بوده وبیشتر اوقات در وصف ائمه اشعاری نیز می سرودند و به عبرت تخلص داشتند که بعد از آن خواب، تخلص شهاب را برگزیدند (آثار سروده شده موجود میباشد).
لازم به ذکر است تعزیه ابتدا درروستاهای کردکلاه ، امیرکلاشرقی و شورکوه بوده است اما بدلائل نا معلومی این روستاها ازبین رفتند. هم اکنون تعزیه و مراسم عزاداری از هفتم محرم تا روز عاشورای حسینی در روستاهای (کچید، سی پی ، پیرنعیم، و روستای اتو) برگزار میگردد وعزاداران ابا عبدالله را از تمام نقاط ایران به این منطقه می کشاند. امید آنکه خدای باری تعالی این عزاداریها را قبول بگرداند.
تعزیه سه تعریف تاریخی مذهبی و هنری دارد که از لحاظ تاریخی یک نمونه آداب و رسوم و سنت تاریخی اجداد ماست.
از لحاظ مذهبی نیز آیین و مراسم مذهبی و نوعی عبادت برای کسب ثواب اخروی است .
از لحاظ هنری نوع لباس و پوشش آن دوران و نحوه اجرای نمایش میباشد.

 

مطالب مرتبط

۱ دیدگاه

  1. ناشناس گفت:

    دوست عزیز لطفا این آدرس هم لینک کنhttp://atoo.blogfa.com/ با تشکر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *