شهید علی نظری علم آبادی – لاهیجان – رفسنجان

شهید علی نظری علم آبادی – روستای لاهیجان – شهرستان رفسنجان
شهید علی نظری در شهریور۱۳۴۵ در روستای لاهیجان به دنیا  آمد. 
                  دوره ابتدایی را در مدرسه رجبی لاهیجان با موفقیت به پایان
                  رساند. و دوره ی راهنمایی را در مدرسه آذرشهر رفسنجان به پایان
                  برد.و در مدرسه انصاری برای دبیرستان ثبت نام کرد وبعد از ۲ماه
                  درس را رها کرده و در تاریخ ۱۳۶۱/۲/۱۲ اولین سفر خود را به جبهه
                  آغاز میکند.

                  علی بعد از ۶ ماه به آغوش خانواده بر میگردد و مجددا بعد از
                  بازگشت به جبهه در مدت ۱ سال در گردان زرهی بود .و بعد از چند
                  ماهی همراه شهید حسن عباسی وارد گروه تخریب میشود .علی که آرزوی
                  شهادت را در دل داشته به مدت ۱ سال در گروه تخریب به انجام وظیفه می پردازد. 
               
                  شهید امینی و شهید میرافضلی و شهید قنبری و شهبازی به علی پیشنهاد
                  غواصی را  میدهند و به علی میگویند:(شما به همراه ما برای آموزش
                  غواصی بیا تا آموزش ببینی.)علی همراه بچه ها برای آموزش غواصی به
                  جزیره ی مجنون و نیز در مدت ۵۲ روزدر سرچشمه مشغول آموزش می شود.
                  علی بعد از مرخصی به خانه میرود و مجددا به جبهه باز میگردد و پس
                  از ۴۸ روز زخمی و موجی میشود  و به مدت ۱ روز او را به بیمارستان
                  اهواز میبرند  بعد علی را به خانه میفرستند علی بعد از ۸ روز
                  بهبودی خود را بدست میاورد.
                  (مادر شهید به او میگوید:علی جان بهتر نیست سرو سامانی بگیری؟
                  ولی علی در جواب مادر میگوید:مادر جان من تا خاک کشورم را آزاد
                  نکنم نمیتوانم به چیز دیگری فکر کنم)
                  در آن زمان میشد از چشمان علی جواب دیگری فهمید که مادر، من وقتی
                  سروسامان میگیرم که در راه اسلام شهید شوم و به اربابم سیدالشهدا
                  برسم.
                  ای شهید کاش من نیز سعادت داشتم جانم را فدای تو و اربابت کنم.
                  "روحش شاد و یادش گرامی"
                  خاطره ای از شهید که برای مادر تعریف میکند:
                  در منطقه ی خرمشهر در عملیات فاو بودم که اتش دشمن شدید بود من
                  در گودالی افتادم و می خواستم بیرون بیام ،چون کوله بارم زیاد و
                  سنگین بود هر چه می خواستم به بالا بیام فرو میرفتم! دست خود را
                  به بوته ای گرفتم و تکان نخوردم، تا ۲ روز توانستم طاقت بیارم،
                  روز سوم گرسنه و تشنه از همین بوته ها می کندم و می خوردم تا روز
                  پنجم آتش تمام شد و من خود را به بالا کشاندم وصبح روز ششم
                  توانستم خود را به دوستان ملحق کنم،آنها من را اصلا نمی شناختند
                  چون خیلی لاغر و ضعیف شده بودم و آنها فکر کرده بودن که من شهید شده ام

 

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *