خیرآباد – اراک – مرکزی

سایتها و وبلاگهای روستای خیرآباد
شهرستان اراک – استان مرکزی
yadvare89kh.blogfa.com

شناسایی محیط جغرافیایی خیرآباد:

موقعیت روستای خیرآباد در محدوده ی شهرستان اراک و دهستان مشک اباد که در بخش مرکزی شهرستان اراک قرار دارد و در ۲۳ کیلومتری شهر اراک و در جاده ی قم قرار گرفته که فاصله ی آن از جاده ی اصلی حدوداً ۲ کیلومتر می باشد و در فاصله ی ۲۳۷ کیلومتری پایتخت و ۱۱۰ کیلومتری قم قرار دارد موقعیت روستا در قسمت فلات مرکزی ایران در ۳۴ درجه ۸ دقیقه عرض جغرافیایی و ۵۰ درجه طول جغرافیایی واقع شده و ارتفاع آن از سطح دریا ۱۶۷۰ متر می باشد.

از آنجا که درباره ی چگونگی تشکیل خیرآباد هیچ گونه تاریخ مکتوبی وجود ندارد این نوشته بر مبنای گفته ی قدوما ، مورخان و کتبی که درباره ی منطقه مشک آباد وجود دارد به رشته ی  تحریر در آمده است.

شکل گیری روستای خیرآباد:

شکل گرفتن روستای خیرآباد از زمانیست که قلعه ی بزرگ مشک آباد (مشک آباد خرابه ی فعلی)در این منطقه به عنوان مرکز ناحیه مشک آباد و فراهان بوده است و حاکمش ایمانی خان نام داشت.با توجه به اینکه در این مناطق بزرگ (فراهان و مشک آباد) شهری وجود نداشت و قلعه هایی به دوران زندیه ساخته شده بود دولت قاجاریه تصمیم می گیرد این قلعه ها را خراب کند تا مردم این مناطق را در یک شهر مستقر و قابل کنترل کند تا امنیت را برقرار کند.حدوداً در سال ۱۲۲۱-۱۲۱۸ هجری قمری (مطابق با   1185-1181 هجری شمسی)مردم به سرکردگی ایمانی خان طرفدار دولت ساقط شده ی زندیه بودند.در همین زمان کاروانی از دولت قاجار از این مناطق میگذرد که توسط افراد ایمانی خان مورد تهاجم و غارت قرار می گیرد و دولت قاجار این عمل را بهانه ای قرار می دهد تا قلعه مشک آباد را تخریب نماید و فتحعلی شاه قاجار (پادشاه وقت)دستور خالی کردن قلعه مشک آباد را صادر کرده و بعد از خالی شدن سکنه آنجا را به توپ می بندد.مردم در بیابانها و روستاهای اطراف سرگردان شدند. ایمانی خان که در کنار آب شیروان قلعه ی کوچکی داشت که اکنون به چاله قلعه کهنه معروف است؛ در آنجا امکاناتی داشت برای ییلاق که شیر گوسفندانش را می دوخت و به دامداری می پرداخت بعد از خرابی قلعه خانواده اش را به آنجا برد و عده ای از مردم گریزان از     مشک آباد هم به آنها پیوستند که یکی از آنها علی محمد (معروف به حاج علی محمد)و چند خانوار دیگر بودند قبل از خراب شدن قلعه مشک آباد عدّه ای دامدار که از اجداد باقریها (قاسم یا صادق)و ندر محمد که از سهل آباد در کوههای هفتاد قله گله داری می  کردند!جایگاهی به قول مردم محل جاوّیه (آبشخور حیوانات)در کنار آب شیروان داشتند بعد حادثه ی قلعه و سکونت مردم در کنار آب شیروان آنها هم در کنار جاوّیه ی خود خانه ساختند و ندر محمد هم از سهل آباد نقل مکان کرده و آنجا سکونت گرفتند گویا از آنجایی که آب آفتابی می شده (آب از قنات بیرون می آید)خانه هایشان را شروع به ساختن کردند و کم کم مردم سرگردان مشک آباد به آنجا جذب شدند و از روستاهای دیگر هم به آنها اضافه شدند و شکل یک روستای کوچک را به خود گرفت.بعد از یکی دو سال سیل شدیدی آمد و خانه هایشان را ویران کرد که دوباره بنا نمودند و بچه های  ایمانی خان کمی جلوتر آمده و خانه ی بزرگی ساختند که به گفته ی  ریش سفیدان (خانه ی کنونی حاج روح الله خیر آبادی)که در اول آبادی است خانه ی محمد حسین خان فرزند ایمانی خان بوده،البته قبل از خرابی مشک آباد محمد حسین خان هم کاروانسرایی در جای کنونی قبرستان و خانه محمد علی ربیعی داشته است که معروف به (کاروان سرای مد حسین خان)بوده بچه های ایمانی خان در آن زمان ارباب زاده بودند و خانه و کاشانه ای داشتند اما چه مدت در اینجا بودند مشخص نیست ولی هیچ نسلی را در خیرآباد باقی نگذاشتند شاید به سلطان آباد (اراک)یا تهران مهاجرت کردند (که مجالی برای باز کردن آن در این نوشته نیست البته در کتابی که در دست چاپ است بطور کامل شرح داده شده است) از آنجا که مردم در آنجا مستقر شده و به کشاورزی و دامداری مشغول شدند کم کم عده ای دیگر از مردم مناطق اطراف به آنها اضافه شدند!به گفته ی راویان از عزیزآباد،سنگ جوب(سنجو) و سهل آباد به آنجا آمده و سکونت گرفتند و روستا بزرگتر شد و مردم دور هم جمع شدند تا  نامی برای روستا تعیین کنند ،به دلیل اینکه مردم خانه هایشان را در بلندی ساخته بودند وسط روستا خِرّی بود نامش را خرّآباد گذاشتند و تا مدتی به همین نام بود تا مردم خیر و برکت زمینهای مناطق را دیدند و نامش را به خیرآباد تغییر دادند .مدتی مردم در سه محل پراکنده بودند باقریها و بچه های ایمانی خان در اول خیرآباد زینعلی ها و ربیعی ها در وسط و حواشی مسجد جامع و در شمال شرقی فعلی خیرآباد (در محل بالا) نوبختی ها که جدشان از شوشتر مهاجرت کرده بود زندگی می کردند روستا کوچک و مردم بی آلایش بودند و ساده زندگی می کردند و سرعت رشد کند بود تا سال ۱۳۲۰ هجری شمسی سرعت رشد جمعیت بیشتر شد به طوری که جمعیت پراکنده ی قبل حالا به یک روستای منسجم و یک پارچه در آمده بود مدت زمانی دو محل بود که محل پایین (حوالی مسجد امام زمان فعلی)و محل بالا تازه ساخت  بود ولی مردم یک پارچه درهمه ی امور مشارکت می کردند

هسته ی روستای خیرآباد را می توان گفت:اطراون، مشک آباد، خیرآباد

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *