روستای سعیدآباد / ایجرود / زنجان

سایتها و وبلاگهای روستای سعیدآباد
شهرستان ایجرود – استان زنجان
www.saeedabadzanjan.ir/
saeedabadzanjan.persianblog.ir/

روستای سعید آباد زنجان در ۴۸ کیلومتری جاده زنجان به به بیجار واقع شده است
من علی کرمی هستم با انکه در سال ۱۳۳۶ در تهران متولد شده ام ولی با توجه به اینکه پدر مرحومم حاج حیدر کرمی که در سعید آباد او را حاج حیدر وکیل می شناسند (رحمت خدا بر او باد) و مادر ارجمندم و اکثر فامیل های اصلی در سعید آباد متولد شده اند و زادگاه ریشه ای ما این روستای زیبا در دامنه کوهی موسوم به گبرجای که در اصظلاح محلی آن را گوجه می نامند قرار گرفته است. خاطرات بسیار زیبای دوران کودکی ما و بازی با دوستان و همسالان در دشتها و بالا رفتن از کوه گبرجای را هرگز فراموش نمی کنم.


این روستا مدفن بسیاری از گذشتگان ما از جمله پدر و اقوام نزدیک است که ما سالانه چند بار برای تجدید دیدار و سرزدن به فامیل و باغ و مزارع به انجا سر می زنیم. با آنکه ساکن دائمی تهران هستیم ولی عشق به زاد گاه و ریشه ها نا خوداگاه ما را بسوی روستا می کشاند.
هوای لطیف و پاک روستا و مناظر بکر طبیعت در مسیر روح را نوازش می دهد و چون از دور قله کوه گبرجای در منظر چشم ما قرار می گیرد هوای روستای قدیمی شوقی در  دل زنده می کند و یاد همه خاطرات گذشته لذتی دارد که شرح آن بسیار دشوار است.


هر چند مسیری که برای رسیدن به منزل داریم دیگر از طریق داخل روستا نیست و از جاده کناری که اخیرا اسفالت شده و دیگر خاکی نیست را طی می کنیم ولی چشممان به درون روستاست. هوای خنک این روستا و بادی که می وزد الودگی شهر ها را از ریه ها مان می زداید.
روستای سعید آباد به یمن پیشرفت های صورت گرفته همه امکانات اولیه مورد نیاز چون آب و برق ، تلفن و اخیرا گاز  را نیز دارد. اهالی روستا با داشتن این امکانات و خانه بهداشت و بهداری و مراکز آموزشی ساکنین اصلی و مقیمان خود را دارد هر چند تابستانها جمعیت بسیاری از تهران برای استراحت و دیدار اقوام عازم سعید اباد می شوند ولی در پاییز و زمستان جمعیت کاهش می یابد.
اطراف روستا با مزارع گندم احاطه شده است که کشاورزی اصلی منطقه است ولی باغات انگور و میوه های مختلف چون زرد الو، گردو، بادام و سایر اقلام را نیز می توان یافت.
پدر مرحومم در زمان حیات خود زمانی که ما نوجوانی بودیم با همتی بزرگ و با دستان خود آب چشمه بسیار زیبایی که در مزرعه موسوم به وونگدور داشت و الان نیز موجود است را که در فاصله دو کیلومتری روستا قرار دارد را با مشقتی وصف نا پذیر صرفا برای رضای خدا با لوله کشی سیمانی به روستا اورد و اولین لوله کشی آب آشامیدنی سالم و پاک با آبی بسیار لطیف و گوارا را در اختیار مردم خوب این روستا قرار داد.


به خاطر دارم که برای کشیدن آب از مزرعه به روستا و نصب لوله های سیمانی که در محل ساخته می شد چه دشواری هایی وجود داشت ولی پدرم می گفت مردم برای وضو و نماز مشکل دارند ان زمان آب روستا بطور محلی از چند چشمه داخلی تهیه می شد و مردم دسترسی به آب لوله کشی نداشتند. آو منبع آبی را در بالای روستا و پشت منزل و باغی که متعلق به پدرم بود ایجاد کرد که آب با لوله در انجا جمع می شد و سپس از طریق لوله های آب به روستا هدایت می شد


مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *