پابند – خدابنده – زنجان

سایتها و وبلاگهای روستای پابند
شهرستان خدابنده – استان زنجان
pabandzanjan.mihanblog.com/


توصیف
روستای پابند از توابع شهرستان خدابنده و در استان زنجان قرار دارد. موقعیت نیمه کوهستانی این منطقه موجب شده است که در بهار و تابستان  آب و هوایی خنک و با طراوت داشته باشد و در پائیز و زمستان از هوایی سرد و برفی برخوردار باشد.
دوری از کارخانه های صنعتی و دود ماشین ها موجب شده است هوایی بسیار تمیز داشته باشد. به طوری که در روز آسمان آن کاملا آبی و در شب پر از ستاره می باشد.
از نظر فرهنگی و ادب مردم این روستا در بین آبادی های اطراف مثال زدنی هستند.

نشانی روستا
از شهرستان سلطانیه که به سمت شهرستان قیدار حرکت می کنید ، حدود دو کیلومتر بعد از روستای ده جلال ، سمت راست ،جاده ای وجود دارد که راه ارتباطی حدود هفت روستا می باشد . بعد از روستاهای کبوترک و کشک آباد به روستای پابند می رسید.
 
معماری خانه ها
دیوار خانه ها از سنگ و گل ساخته شده است و سقف خانه ها از تنه درخت و شاخ و برگ آن می باشد. روکش روی دیوار از جنس کاهگل می باشد که برای جلوگیری از نفوذ آب ، برف و باران روی آن را می پوشاند. در بیشتر خانه ها دو سر تنه درختان از دو طرف دیوار خانه ها نمایان است و ظاهری زیبا به خانه ها می بخشد.
برای زیبایی خانه ها روی دیوار های داخلی خانه از لعاب خاک سفید (لاوا) استفاده میکنند. با این کار ، فضای داخلی خانه روشن تر دیده می شود ضمنا از لحاظ هزینه به صرفه است. در این اواخر به جای سنگ و گل از آجر و ملات سیمان استفاده می شود. برای کاهگل پشت بام هم ایزوگام به کار گرفته می شود و نیز رنگ به جای لعاب خاک سفید بکار برده می شود.
سمت غرب روستا جاده ای است که روستاهای اطراف را به یکدیگر وصل می نماید . در سمت شرق روستا رودخانه ای کوچک قرار دارد که اهالی روستا به آن "چای" می گویند .
این رودخانه میان خانه های بالا و پایین روستا می باشد که به محله ی پایین رودخانه "علی آباد" گفته می شود. در فصل بهار آب رودخانه بیش از سایر فصول می باشد.
 
جمعیت روستا
افرادی که به نحوی متعلق به این روستا می باشند به طوری که یا در این روستا متولد شده و یا پدر و مادرشان در آنجا به دنیا آمده اند بیش از دو هزار نفر می باشند. به دلیل نبودن شغل مناسب تعداد زیادی از این روستا مهاجرت کرده و در شهرستان های اطراف مانند خدابنده(قیدار) ، سلطانیه ، خرمدره ، ابهر و استانهای زنجان ، تهران ، البرز(کرج) و قزوین ساکن هستند. جمعیت ساکنین کنونی روستا بیش از ۵۶۰ نفر و ۱۳۴ خانوار می باشد و همگی به زبان آذری صحبت می کنند.

پوشش لباس
در گذشته ، مردم اینجا از پوشش سنتی و رسمی برخوردار بوده اند که امروزه بیشتر قدیمی های روستا خود را به این پوشش در می آورند.
زنان ، سر و پیشانی خود را با پارچه هایی از جنس "ایپک" که به رنگ قهوه ای بوده می بستند و به روی آن روسری سفیدی به سر می کردند ، کتی به رنگ سبز می پوشیدند و دامنی با چینهای فراوان به نام "تومان" به تن داشتند.
مردان ، پیراهن هایی به رنگ سفید و از روی آن جلیقه ی مشکی می پوشیدند و کلاهی از جنس نمد به رنگ زرد و یا کاموایی داشتند ، این کلاه را در همه فصل های سال بر سر داشتند . عموم مردم کلاه قهوه ای تیره و سادات از رنگ سبز تیره استفاده می کردند.
البته همانطور که گفته شد ، امروزه این لباس های سنتی مختص افراد مسن می باشد و جوانان بصورت پوشش امروزی در می آورند.

مردان آسمانی
این روستا ، شش  شهید عزیز و گرانقدر به میهن اسلامی اهدا نموده است  ؛ شهید مصطفی ( هاشم ) تیموری ، شهید حسینعلی مرادی ، شهید سید یداله موسوی و شهید محراب اکبری  ( از شهدای جنگ تحمیلی) و شهید محمد تیموری ، شهید طیب تیموری( از شهدای بعداز جنگ تحمیلی ) می باشند.

حرفه اهالی
شغل و حرفه ی اهالی ، کشاورزی ، باغداری و دامداری می باشد.
محصولات کشاورزی زراعی:  گندم، جو، عدس، لوبیا، نخود، پیاز و سیب زمینی از جمله ی این محصولات هستند که می توان به آنها اشاره نمود. از دیرباز کشاورزی این منطقه که بصورت سنتی بوده به مرور زمان با احداث موتور خانه های آب ، کشاورزی این منطقه چهره صنعتی به خود گرفته است.
محصولات جالیزی : خیار ، هندوانه ، آفتابگردان
محصولات باغی آن نیز انگور ، زردآلو ، گوجه سبز و سیب می باشد.
این روستا به لحاظ این که از زمین های حاصل خیز برخوردار است تقریبا تمام این زمین ها زیر کشت گندم و جو می رود.
گاو ،گوسفند ، بز از جمله دامهایی می باشند که مردم به نگه داری از آنها می پردازند . دامداری در این روستا نیز به صورت سنتی می باشد و هنوز به صورت صنعتی در نیامده است.

عید نوروز
این ایام روزهای خاص این روستا بشمار می رود . عصر چهارشنبه سوری ، اهالی روستا روی بام منازل آتش بزرگی بر پا می کنند و به جشن و شادمانی می پردازند. خیلی کمتر از ترقه و نارنجک دستی و وسایل آتش زای خطرناک استفاده می کنند . از روز اول نوروز همه اهالی ، به دیدار همدیگر می روند.
در رسوم این مردم انداختن شال از سوراخ بامها (به زبان آذری به آن "پاجا" گفته می شود) ، رنگامیزی تخم مرغها به رنگ قرمز تهیه ی نان روغنی محلی به نام "اردک" و نان "فتیر" می توان اشاره کرد.
بیشتر اهالی روستا که در شهرستان های ذکر شده زندگی می کنند ، می آیند و تا سیزده بدر می مانند

عزاداری
اهالی روستا در دهه اول محرم مصادف با آغاز سالروز شهادت سالار شهیدان امام حسین علیه السلام به عزاداری می پردازند . به این صورت که بعد از غروب آفتاب ، جلوی مسجد دور پرچم سیاه رنگی که بالای چوبی بسته شده است سینه می زنند و شعرهایی به مناسبت ایام محرم می خوانند. نوعی سینه زنی بین مردم مرسوم است که "حسن حسین" نام دارد و به سبک خیلی زیبا و خاصی برای برپایی آن متحد می شوند ، در طول سال مراسم شبیه خوانی نیز در میدان اصلی اجرا می شود. ساکنین تهرانی هیئتی در تهران دارند که به برگزاری این مراسم در تهران می پردازند.

برف و باران
این روستا از موهبت های آسمانی نظیر برف و باران کافی برخوردار است. با تلاش مسئولان در این روستا تعدادی سیل بند برای جلوگیری از آسیب رسیدن به خانه ها احداث شده است . برف و باران های بهاری پشت سیل بند ها جمع می شود ولی ناکارآمد بودن این سیل بند ها باعث هدر رفتن این آبهای بهاری می شود و این جاست نیاز به ساخت یک سد در روستا احساس می شود . چرا که با ساخت سد می توان باعث سرسبزی و رونق بیش از پیش صنعت کشاورزی و باغداری آن شد. با ایجاد سد امیدی در اهالی به وجود می آید که باعث صرف نظر اهالی روستا از مهاجرت می شود.

مکانهای معروف
 معروفترین مکانهای سیاهتی در این دیار حاصلخیز " قره داش ، بویوک اووخلو ، کیچیک اووخلو ، شاه بلاغی ، اوکوز اولن ، فخرالدین ، سووخ بلاغ ،  قره گول و آق داغ " نام دارند.
از زمانهای قدیم تا حدود ده سال قبل که آب در این روستا لوله کشی نشده بود ،اهالی از شاه بلاغی آب معیشتی خود را فراهم می نمودند. آب این چشمه بسیار سرد ، زلال و گوارا بود.
آب را در فصل تابستان داخل کوزه های سفالی نگه داری می کردند . متاسفانه به دلیل پایین آمدن سطح آب و استفاده ی بی رویه اهالی روستا از موتور پمپ آب ، این چشمه دیگر طراوت و شادابی قبل را ندارد .
در این روستا مسجدی با قدمت حدود هشتاد سال وجود دارد که در سال نود با تلاش و هزینه اهالی این روستا و خیرین به طور حرفه ای بازسازی شده است.
حمام عمومی که در این دیار ساخته شده است، قدمتی بیش از صدوپنجاه سال دارد و از معماری شگفت انگیز ایرانی الهام گرفته است که بنای کار شگرفی است متاسفانه بعلت قیمت زیاد حامل های انرژی بدون استفاده مانده و برای ساخت ساختمان جدید مسجد مجبور به تخریب بخشی از آن شده اند.
شرایط زندگی در این روستای خوش آب و هوا بسیار دل انگیز و بانشاط است.

امکانات
روستایی با دارا بودن آب آشامیدنی و برق نیازمند همت مسئولین جهت اجرایی نمودن طرح هادی و انتقال گاز به روستا می باشد، به این ترتیب بهترین مکان برای زندگی روستاییان در صلح و صفا و احساس آرامش خواهد بود.

تفریحات
بازی های محلی از سالیان خیلی دور اجرا می شده که  این بازیها برای ایجاد تحرک ، شادابی و سرگرمی بودند. بیشتر این بازی ها امروزه خیلی کمتر مورد استفاده قرار می گیرد .
بازیهایی نظیر" آردانخیر (قلعه) ، قانیه ، تورنادویدو ، هلینگ آغاج (الک دولک )، آغاج آغاج ، تندیر کولبلیک ، انزلی، شونقار و… "  البته بازی جالب و فرح بخش فوتبال بازی این روزهای جوانان و نوجوانان روستا می باشد.

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *