روستای چهارراه / کلات نادر / خراسان رضوی

سایتها و وبلاگهای روستای چهارراه
شهرستان کلات نادر / استان خراسان رضوی
bagherian.persianblog.ir

روستای چهارراه از توابع دهستان هزار مسجد ( بخش مرکزی کلات ) در فاصله ی ۱۵ کیلومتری

از مرکز دهستان و در میان کوههای هزار مسجد واقع شده است. اهالی این روستا همچون بسیاری

از روستاهای دیگر منطقه،  کرد زبان بوده و به کار دامداری و کشاورزی اشتغال دارند.

دلیل نامگذاری چهارراه به این نام، قرار گرفتن آن بر سر چهار راهیست که دسترسی  این روستا را

از غرب به روستای لایین کهنه ، از شرق به روستای خاکستر و از جنوب به مراتع عربچاه ( اَرَفش)

 و سرچاه ممکن می سازد.

همه ساله پس از برداشت محصول باغها ( گردو ، سیب و… ) و با آغاز فصل سرما عده ای از ساکنین روستا

  به دلیل دشواری رفت و آمد در برف و یخبندان، مشکل تامین سوخت و نیز عدم  دسترسی به امکانات درمانی

 و…  به لایین نو و روستاهای اطراف نقل مکان می کنند و تنها تعداد کمی از اهالی( که اغلب دامدار هستند )

بطور دائم در این روستا اقامت دارند. بنابراین می توان گفت از اواسط پاییز هر سال تا اواسط بهار سال بعد،

 روستا کمترین جمعیت خود را داراست.

البته این روستا  در گذشته های نه چندان دور رونق بیشتری داشته و جمعیت نسبتا" زیادی بصورت دائم

 در آن ساکن بوده اند اما با گذشت زمان و به دلایل مختلف ( که پرداختن به همه  آنها در این مجال نمی گنجد )

بخش عمده ی ساکنین چهارراه همانند دیگر روستاهای کوهستانی منطقه (خاکستر و لایین کهنه )

به تدریج به روستاهای پایین دست که شرایط مساعدتری برای کشاورزی داشتند کوچ کردند.

به گمان من اهمیت روستای چهارراه را نه در گذشته و حال بلکه در آینده آن باید جست :

در سالهای اخیر بررسی هایی برای ساخت سد در نزدیکی روستا صورت گرفته که این خود یکی از چند سد

و بخشی از طرحی بزرگ و پر هزینه برای انتقال آب رودخانه  لایین به مشهد است. در صورت عملی شدن

این طرح، روستای چهارراه از جمله روستاهاییست که دیگر امکان سکونت در آن وجود نخواهد داشت.

 هر چند با وجود گسترش بی رویه شهر مشهد و در پی آن نیاز روز افزون به آب و نیز با در نظر گرفتن مشکل

 قطع آب ورودی به سد دوستی، اجرای چنین طرحی برغم هزینه های گزاف آن دور از ذهن نیست

 اما چنانچه شهر ( این هیولای سیراب نشدنی ! ) اجازه ی ادامه حیات به این روستا بدهد، آینده ی دیگری

 در انتظار چهارراه خواهد بود.

طبیعت زیبا و بی مانند هزار مسجد ( که البته به شدت نیازمند حفاظت و توجه  است ) و موقعیت مناسب

 روستای چهارراه بعنوان دروازه ای برای ورود به  این منطقه نسبتا" بکر ، شرایط مساعدی برای این روستا

 فراهم کرده تا به یکی از گزینه ها برای  گردشگری در استان بدل شود. گفتنی ست با توجه به آنچه

 همه روزه به دلیل سوء مدیریت مسئولین و نیز ضعف فرهنگی گروه بیشماری از هموطنان بر سر طبیعت

 این مرز و بوم می آید برای من بعنوان یکی از دوستداران طبیعت، تصور تبدیل  چهارراه به منطقه

 گردشگری آن هم با شیوه فعلی همچون کابوسی وحشتناک است! اما واقعیت اینست که با افزایش جمعیت،

 گسترش راههای دسترسی به اطلاعات ( از جمله : اینترنت، گوگل ارث و… )، افزایش تعداد خودروها،

 جاده کشی و سهولت دسترسی مردم به دورافتاده ترین مناطق ، ورود ( بلکه هجوم! ) مردم به طبیعت

اجتناب ناپذیر است.

چهارراه نیز از این سرنوشت در امان نبوده و سالهاست که در روزهای تعطیل ( بویژه در فصل تابستان )

روستا به اشغال موتورسیکلت ها و خودروهای مسافرانی درمی آید که از راههای دور و نزدیک

به این منطقه سفر می کنند و متاسفانه آنچه همواره در پی این اِشغال برجا می ماند انبوهی از آشغال

است! و همچنین آرامشی که از دست می رود و حیات وحشی که رو به نابودیست…

پرسش اینجاست که برای کاهش بلایای ناشی از گردشگری به سبک وطنی چه می توان کرد!؟

بی تردید یکی از مهمترین راه حل ها، پرهیز از بی تفاوتی ست.  اطلاع رسانی، تذکر، پیشنهاد، اعتراض

و… روشهاییست برای اثرگذاری بر تصمیمات مسئولین و بر رفتار آندسته از هموطنانی که هنوز باور ندارند:

 " همه جای ایران سرای آنهاست. "

نا گفته پیداست که تا رسیدن به " آرمانسرا" * راهی بس دراز در پیش است… .

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *