کلات – تنگستان – بوشهر

سایتها و وبلاگهای روستای کلات

شهرستان تنگستان – استان بوشهر

http://kelat.persianblog.ir/

http://www.dehyarikalat.blogfa.com/

derga.mihanblog.com/

روستای کلات با قدمتی بسی طولانی در قسمت جنوبی شهرستان تنگستان از شهرستانهای استان بوشهر، در منطقه ساحلی واقع شده است. آب و هوای این منطقه گرم و مرطوب می باشد. این روستا از توابع شهر دلوار است و فاصله اش با این شهر حدود ٣۵ کیلومتر است.

روستای کلات از شمال به روستای کری، از جنوب به روستای هدکان، از شرق به کوهها و از غرب به دریا منتهی می شود.

گویش مردمان این روستا دشتیاتی است و تمام اهالی به دین اسلام و تشیع گرایش دارند. آب و هوای این منطقه گرم و مرطوب می باشد. روستای کلات در مسیر ساحلی استان بوشهر بعد از روستاها و بنادر دلوار، محمدعامری، باشی، دل آرام، بوجیکدان، بربو، رستمی، گاهی، ابوالخیر، عامری، خورشهاب، بنجو، سالم آباد، کری، کلات، هدکان، چاه پهن قرار دارد. شغل اکثر افراد در این روستا صیادی و تجارت با کشورهای اسلامی حاشیه خلیج همیشه فارس است. از مناطق گردشگری و توریستی آن که کنار دریا واقع شده اند به نامهایی چون خنیا (kheniya)، مهره (mehreh)و سرپوزه (serpoozeh)می توان اشاره کرد. از مناطق دیگر که بیشتر جنبه تاریخی دارند، بتیه (betiyeh)، تَل سفری (tol seferi)، نودرار (noderar)، سارخره (sarkhrarreh)، پیره (peyrah) را می توان نام برد.

تسمیه روستای کلات از زبان اهالی

طبق روایات و گفته هایی که از قدیمی ترهای روستا ارائه شده است، ظاهراً نامگذاری روستا به این نام به دلیل همجواری و نزدیکی با محلی به نام کلات انجام گرفته است. کلات، آتشکده ای است که در دامنه کوه مند واقع شده است و اشتباهاً در بین اهالی روستای کلات به نام کوه کلات بالچخا شهرت یافته است.

آتشکده کلات در غرب روستای زایر عباسی و حیدری از شهرستان دشتی واقع شده است.

معنای واژه کلات

در لغت نامه دهخدا واژه کلات اینگونه توصیف شده است:

قلعه یا دهی بزرگ را گویند که برسر کوه یا پشته بلندی ساخته باشند خواه آباد باشد و خواه خراب (برهان ) (ناظم الاطباء).

قلعه . (حاشیه ٔ فرهنگ اسدی نخجوانی ).

ده کوچکی که بر پشته باشد. (اوبهی ).

دهی باشد کوچک بر بلندی و اگر نیز خراب بود. (لغت فرس اسدی ).

ده و قریه و قلعه بالای کوه . (غیاث ) (از رشیدی ).

در ارمنی «کهلکه» و ظاهراً شکل قدیمی آن «کلاک» بوده و همین کلمه است که در اسماء امکنه ٔ مازندران بصورت «کلا» در آمده و قلعه معرب آن است.

در طبری «کلا»، «کلا»، «قلا»، «کلاته » و «کلایه » (ده ، قلعه ).

در مازندرانی کنونی کلا (در آخر نام ده ها درآید: حسن کلا، فیروزکلا).

در جندقی و بیابانکی کلات بمعنی ده.

در گیلکی «کلا» و «کلایه» (کیا کلایه ).

در شاهنامه بمعنی مطلق شهر مستحکم و قلعه آمده است.

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *