کرسی آتیشی / روستای نصرآباد / خوشاب

کرسی آتیشی / روستای نصرآباد / خوشاب

سالیان نه چندان دور که از بخاری برای گرم کردن محیط خانه استفاده نمی شد سعی می کردند که به وسیله هیزم خانه را گرم کنند به این طریق که هیزم رو در بیرون از خانه روشن می کردند و وقتی اتش جا افتاد و هیزم ها تبدیل به ذغال شدند و گازهای منو اکسید کربن زغال کامل خارج میشود، این ذغال ها در ظرف فلزی به نام منقل میریختن و روی آن را با خاکستر می پوشاند تا زود زغالها از بین نرود و اول کرسی خیلی گرم نشود و در قسمت از اتاق نشیمن که هر ساله جای کرسی بود  معمولا قسمت کرسی فرش پهن نمیکردند و جای پایه های کرسی را در زمین در میآوردند تا کرسی جابجا نشودکه معمولا از دیگر اطاقها بزرگتر بود منقل را زیر کرسی قرار میدادند و اطراف آن را با زیر اندازهای به نام نهلیچه (نوعی تشک کوچک) قرار میدادند و به دور پشتی مخصوص می چینند و لحافت بزرگ مربع شکا به نام لحاف کرسی روی آن پهن میکنند و روی آن چرشو دست باف یزدی و مجمع مسی بر روی کرسی میگذارند، که کرسی در زمستان مرکز شب نشینی و قصه گوئی و حدس کمان روستائیان بود که از دل همین شب نشینیها ازدواج و غیره شکل می گرفت.


مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *